سخن از قيام پيامبران، امامان و مصلحان بزرگ تاريخ بسيار است كه در اين ميان حسين(ع)
جايگاه ويژه اي دارد. او شاهد و وارث تاريخي است كه در آن جنايت و بيداد و
نيرنگ و فريب به نهايت رسيده است. او مي بيند كه اگر ساكت بماند همه چيز
پايمال مي شود. اين است كه مراسم حج را نيمه كاره مي گذارد و به سوي شهادت
مي رود. «تا به بشريت و به تاريخ بفهماند كه در حاكميت جور، حج مفهومي
ندارد. تا شعار عدالت اجتماعي و قيام مردم به قسط به اجرا در نيايد، تا
استعدادهاي خدايي انسان مجالي براي شكوفايي پيدا نكنند»، اسلام كه خود
براي نجات انسان از اسارت و بردگي است وسيله اي مي شود براي توجيه استبداد
و استثمار و مي بينيم كه در عاشوراي سال ۶۱ هجري جبهه باطل نه به نام دفاع
از ارزش هاي بي ارزش خويش كه به نام دفاع از اسلام، با همه نيرو و توان
خود در مقابل حسين(ع) صف آرايي كرد. و يك بار ديگر سايه هاي شوم ابليس، زر
و زور و تزوير آشكارا با هم، هم پيمان شدند و فرزند پاك محمد(ص) ،علي(ع) و
فاطمه(ع) را به عنوان كسي كه از دين خارج شده است محكوم و قتل او را توجيه
شرعي مي كنند. حسين(ع) در صحراي نينوا مردانه مي ايستد و با خون خويش نهال
آزادي و رهايي انسان و اسلام را آبياري مي كند و سپاه كفر به شكرانه اين
پيروزي جشن مي گيرد، خيمه هاي حسين(ع) را به آتش مي كشد و زنان و فرزندانش
را به اسارت مي برد.
براي بزرگداشت آن حماسه، مسلمانان و آزادگان در سالگرد حماسه سازان عاشورا به سوگ مي نشينند.

روز تاسوعا
روز
نهم ماه محرم كه معروف به تاسوعا است، آخرين روزى بود كه امام حسين عليه
السلام و يارانش شبانگاه آن را درك كرده بودند و اين روز به شب عاشورا
پيوند خورد. بدين جهت در نزد مسلمانان و محبان اهل بيت عليهم السلام از
اهميت بالايى برخوردار است . مسلمانان تاريخ ساز ايران اسلامى همچون
بسياري از مسلمانان سراسر گيتي، اين روز را منتسب به غيرت ا... و ساقي دشت
کربلا، حضرت ابوالفضل العباس (ع) ميدانند، بسان روز عاشورا گرامى داشته و
به سوگوارى مى پردازند.
تاسوعا بزرگداشت شهادت اسوه ايثار و ادب و
دلاوري و وفا و حقگزاري عباس بن علي(ع) است و با گذشت بيش از هزار و سيصد
سال ، هنوز تاريخ، روشن از كرامتهاي اوست و نام او با وفا و ادب و مردانگي
همراه است.
آن سردار فداكار با لبي تشنه و جگري سوخته، پا به فرات
گذاشت، امّا جوانمردي و وفايش نگذاشت كه او آب بنوشد و امام و اهل بيت و
كودكان تشنه كام باشند. لب تشنه از فرات بيرون آمد تا آب را به كودكان
برساند.
خود از آب ننوشيد و فرات را تشنه لبهاي خويش نهاد و برگشت
و دستِ عطش فرات، ديگر هرگز به دامن وفاي عباس نرسيد. اين ايثار را كجا
ميتوان يافت و اين همه فداكاري مگر در واژه ميگنجد و با كلام قابل بيان
است؟
دستان ابواالفضل(ع) قلم شد و اين دستها براي آزادگان جهان علم
گشت و عباس آموزگار بي بديل فتوّت و مردانگي در تاريخ شد. و چه به حق او
را غيرت ا... العظميم ناميده اند.
عاشورا
روزها رازهايي درسينه دارند كه تقديم روشن
بينان مي شود . آنهايي كه چشم هاي خود را به روشنايي مي بندند توانايي
نگريستن به خورشيد بر آمده روز را ندارند. رازدانان روزها از حادثه ها
عبرت مي آموزند و بر واقعه ها با ديده تعبير مي نگرند، آيات نيك را شاكرند
و بر نشانه هاي هيبت و عسرت صابر. زيرا شكر به فراخي و صبر به تنگي نشان
خردمندي است.
عاشورا ، دهم ماه محرم ، روزپيروزي خون برشمشير است.
غلبه فرياد مظلوم بر عربده كشي ظالم تا بن دندان مسلح پيروزي و نصرتي كه
هلهله كنان كوفي و شامي آن را با چشمان بسته به آفتاب خود نديدندو از
بالاي نيزه بردن آفتاب شادمان و خرسند شدند، درحالي كه نمي دانستند باخود
رايت پيروزي حسين شهيد (ع) را به دوش مي كشند و با هلهله خويش كوس رسوايي
خود رابر كوي و برزن مي زنند.
امروز ، تاريخ پيروزي حسين بن علي
(ع) را به گواهي نشسته است، پيروزيي كه از بستر جهاد و متن خون شكوفا شد و
آرمانهاي والاي اورا با جريان تاريخ نسل به نسل بشري واگويه كرد.
حماسهي
عاشورا سر فصل عشق و شور و عرفان بزرگ مردان الهي و نشان آفرينش عزت و
اقتدار و آرمان گرايي بزرگ زناني است كه حيات اسلام ناب محمدي (ص) و
آزادگي و آزادي را امداد جاودانه پايمردي و استقامت خود ساخته اند، نهضت
حسيني و انقلاب فياض و جوشان عاشورا يك بعثت بدون وحي و شكفتن گلبانگ
توحيد در چكاچك شمشير بر بلنداي سر نيزه هاست،كربلا عرصه انفجار نور و
ظهور حماسه از يك سو و تبلور قساوت و حد اعلاي فاجعه از طرف ديگر است و
نينوا سرزميني بي مانند براي نمايش تمامي عشق بر پرده هستي است، واضح است
كه دايره آفرينش را بي كربلا وجودي نيست منظومه معارف عارفان و سير سالكان
الي الله و جهاد مجاهدين في الله و مجاهده عالمان في سبيل الله را بي حسين
(ع) و زينب در باغ خاطر نمي توان گذراند. به راستي اگر معمار ازل در خزانه
خارج از وصف آفرينش، گوهري چون حسين (ع) و مرواريدي چون زينب (س) نداشت،
كار كدامين نبي به كمال مي رسيد و راه كدامين رسول به نهايت پيوند مي
خورد؟ حسين و عاشورا و زينب ناموس دهر و باعث بقاي هستي و تداوم راه پاكان
و صالحان براي هميشه تاريخ بشر هستند، از پيامبران اولوالعزم تا مردمان
عادي همه در جستجو و رهپوي مردان و زنان روزگار و سرزميني هستند كه پرچم
هدايتشان در دستهاي استوار زينب (س) و نهال آرزويشان در چشمه سار هميشه
جوشان حسين (ع) استقرار يافته و نور خود را در چهرهي گلگون عاشورا به
نظاره مي نشينند.